تا شقایق هست زندگی باید کرد
خبری از دل پر درد گل یاس نداشت
باید این جور نوشت
هر گلی هم باشی
چه شقایق چه گل پیچک و یاس
زندگی اجبارست............
تمتم مزرعه از خوشه های گندم پر
و هیچ دست تمنا
دریغ سنبله ها را درو نخواهد کرد
دروگران همه پیش از درو
درو شده اند
ای شکسته پای من گریه نکن عصای من
هر چه شکست بنویس به پای گریه های من
نگو تمومه طاقتت نمونده روز راحتت
نگاه با صداقتت غنیمته برای من
آینه و شمعدون نمی خوام من لب خندون نمی خوام
هر چی که خندس واسه تو هر چی غمه برای من
بخند و از خنده بگو از غم بازنده بگو
عمر بزرگوارتو تلف نکن به پای من
عشق منو می خوای چی کارعذر و بهونه کم بیار
دوس ندارم که عاقبت تو بشکنی به جای من
نزار بهت عادت کنم جدایی سخته گل من
یه روز تو از اینجا میری میشکنه تنها دل من
نزاربهت عادت کنم جدایی سخته گل من
تو که نمیمونی پیشم داغتو رو دلم نزار
نزار بهت عادت کنم تا که جدایی سخت نشه
نهال عشق و بسوزون تا یه روزی درخت نشه
ما که بهم نمیرسیم حتی توی خواب و خیال
قسمت ما یکی نشد حتی توی فنجون فال
نمی شه این پله ها رو دو تا یکی کرد و رسید
دیوار سنگه بینمون نمی شه دیوار رو ندید
نزار بهت عادت کنم
نزار بهت عادت کنم
یک درختِ پیرم و سهم تبرها میشوم
مرده ام، دارم خوراکِ جانورها میشوم
بیخیال از رنجِ فریادم تردّد میکنند
باعث لبخندِ تلخِ رهگذرها میشوم
با زبان لالِ خود حس میکنم این روزها
همنشین و هم کلامِ کور و کرها میشوم
هیچکس دیگر کنارم نیست، میترسم از این
اینکه دارم مثل مفقودالاثرها میشوم
عاقبت یک روز با طرزِ عجیب و تازه ای
میکُشم خود را و سرفصلِ خبرها میشوم ...!
ذهن ما باغچه است
گل نکاری ، گل من !
علف هرز در آن می روید
زحمت کاشتن یک گل سرخ
کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است ...
می ترسم
می ترسم از این روزهای نامهربان که تو را از من بگیرند
می ترسم از لحظه هایی که قرار است بی تو سر کنم
می ترسم از شب های خالی از تو
...
از اینکه این همه عاشقی تمام شود بی هیچ
از اینکه برگردم به دنیای ساکت خویش
از اینکه باشم و نباشی
از اینکه بی تو...
می ترسم
من شبهای انتظار را پشت پلکهای خیس به صبح می رساندم و لحظه های اضطراب رابه یاد چشمان تو به آرامش فرا می خواندم.
خنده هایی که فقط برای تو بر لبهای خاطره می نشاندم و پاهای خسته ای را که به شوق دیدنت بر سنگ فرش های غربت می کشاندم.
چرا که بی ادعا دوستت داشتم و بی انتها خواسته بودمت؛
نمی دانم چرا و چگونه!!! اما تو رفتی...
و اینگونه تمام حجم دستانم خالی از تو شد. و من هنوز گیج و مبهوت در پی جواب این سوالم که دلیل این همه عاشقی چه بود؟
اینک سرشارم از اندوهی بی پایان و لبریزم از پرسه های بی هدف در کوچه شب،
ایستاده ام بر آوار احساساتی که ساده ویران شد
و قلبی که
برای همیشه
زیر این آوار
مدفون شد...
همسفر بی تو هنوز چلچله ها غمگینند،
آینه نقش تو را می خواند
و زمان یاد تو را می آرد.
نیستی اینک و من از سردی این فاصله ها
می سوزم...
همسفر
ما رسیدیم به پایان خوش یک آغاز!
راه پر خاطره ای بود قشنگ،
پر لبخند پر عشق
پرگریه پر شوق
پر آشتی پر قهر
پر از شرم و حیا
پر از ...
هر چه بود زود گذشت؛
اینک اینجا منم و تو
ایستگاه آخر!!!
من همین جا خواهم ماند
تو ولی خواهی رفت
آخرین حرف تو این بود:
که باید بروم!
گر سخت است ولی تو برو
لیک
قبل رفتن
همه خستگی ات را
با سر انگشت خیال می تکانم.
و به یک فنجان عشق
دعوتت می کنم
بعد از آن کوله باری از یاد
همره ات خواهم کرد
و دعایم این است:
"حضرت عشق نگهدار تو باد"
تو برو
آخر ره که رسیدی
هر کجا
نفس سبز خدا را دیدی
یاد من باش و دعایم کن
تا که آرام بگیرم بی تو...
